Een andere alleenstaande ouder liet me vandaag weten dat het vandaag de dag is van de alleenstaande ouder. En, ik merkte bij mezelf dat het wel iets met me doet om dat te beseffen. Ik zit namelijk in een soort “tussenfase” niet echt een houdbare situatie op vele vlakken. Vooral financieel dan. En dat is het gevolg van een aantal beslissingen die ik heb genomen, maar de stress van niet te weten hoe het er bij mij en mijn dochter zal uitzien binnen zeg maar een jaar, weegt.

We hebben het vaak over “work-life” balance, maar als alleenstaande ouder is dat eerder een soort, “work-child-life balance”. Ik ben de enige persoon die de verantwoordelijkheid kan opnemen om centen te laten binnenkomen in ons leven, en ik ben ook de enige persoon die er emotioneel kan zijn voor mijn dochter. Ik kies er ook voor om haar “voldoende” one-on-one time te geven, dus haal ik haar om 15u30 van de schoolpoort af en laat ik haar niet in de opvang zitten. Al ben ik wel van mening dat een kleuter nog niet klaar is om tot 15u30 op school te zijn. 12u is eerder menselijk aan die leeftijd.

Maar goed, er zijn zo van die dingen die heel erg “vreten” aan mij, en waar ik toch nog mijn kop voor in het zand steek. Bijvoorbeeld hoe er met kleine kinderen wordt omgegaan in onze maatschappij en dus in onze scholen. Het feit dat ze dan in zo’n speeltijd met de hele school op een vierkant stenen koertje worden losgelaten met alle opgestapelde stress en spanningen die ze met zich meedragen, brengt allerlei gevolgen met zich mee. Als ik het zelf aanschouw, ga ik steeds weg met een gevoel van shock! Het aantal kinderen dat te maken heeft met omgeduwd worden, of ander geweld van mede kleutertjes is ronduit traumatisch, en daar zijn geen handen gevoeg voor om de kinderen te beschermen, en geen oren genoeg voor om de kinderen daarna ook deftig te beluisteren in hun pijn en verdriet. Verbinding in het onderwijs, is dus zo’n pijnpunt voor me waardoor ik het moeilijk vind om überhaupt met normale zaken in het leven verder te gaan, het is zo fundamenteel.

Een ander iets wat zo aan het “vreten” is bij mij, is die hele klimaat kwestie. Ik raak er door verward. Alles wat van me verwacht wordt in de maatschappij rond werken en leven lijkt zo “out of place”. Ik voel me echt geroepen om mijn steentje bij te dragen in deze wereld, en één van DE manieren om dat te doen is om ouders te ondersteunen in de opvoeding van hun kinderen. Want, ik ben er van overtuigd dat de reden waarom we het zo moeilijk vinden om met die klimaat kwestie bezig te zijn, waarom we zo ons hoofd in het zand houden, is dat we afgesneden zijn van ons gevoel. We zijn gedesensitiseerd. De opvoedingsmethoden van het verleden waren er op gericht “brave en gehoorzame” werkkrachten te produceren die niet te veel in vraag stellen. Awel, daar zien we nu de gevolgen van. Het is tijd om kinderen op te voeden die met hen gevoel in contact blijven, en hun eigen innerlijk kompas ontwikkelen. Volgens mij is de snelste weg naar een vreedzame wereld, die van een vreedzame opvoeding.

Dus, dan heb ik de beslissing gemaakt om het hoofdstuk “corporate life” after me te laten en als zelfstandige aan de slag te gaan met deze roeping. Maar dat is verdorie geen lachertje, want de materie kunnen uitleggen aan ouders, het zelf kunnen voorleven, verbinding maken met ouders in hun emotioneel proces is één kant van het verhaal. De andere kant van het verhaal is dat deze “reis” me ook vraagt om “ondernemer” te worden. In de wereld te stappen. Eeeeeeek dat is pas eng! Ik heb een heel leven achter de rug waarin ik alles DIY deed. lekker veilig, dan hoef ik aan niemand om hulp te vragen, dan kan ik niemand ontgoochelen, en kan niemand ok mij teleur stellen. Heeft eventjes gewerkt, maar gelukkig werd ik er natuurlijk niet van. Het resultaat is eenzaamheid en … gevoelloos gaan leven als een soort zelf bescherming. Dus, ja, ik wil die reis van groei in ondernemerschap wel aangaan, maar ben er me ook donders goed bewust van dat ik dat ook weer in mijn eentje aan het doen ben, ik er soms geen idee van heb hoe ik in hemels naam weer eten op tafel krijg, ik om 15u30 aan de schoolpoort wil staan, en ik toch ook een beetje voor mezelf wil zorgen door 2 keer in de week naar mijn gekoesterde danslesje te gaan. Dit allemaal met bitter weinig inkomen, geen alimentatie of dergelijke, telkens weer te betalen voor een oppas als ik opvang nodig heb, en ik weiger om brol te kopen, dus natuurlijke voeding, en natuurlijke materialen om in huis te halen als speelgoed en kledij en dergelijke voor mezelf en voor mijn dochter. EN,… dat allemaal zonder haar enig idee van “tekort” mee te geven, want dat is een overtuiging die lastig om te keren valt eens die het onderbewuste is binnengedrongen.

Ik droom van een wereld waarin elke ouder, alleen of met twee, er voor kan kiezen om thuis te blijven met hun kinderen zolang zij dat nodig achten en daar ook een inkomen voor krijgen. Een soort “thuisonderwijs salaris” Zoadat dit work-child-life gegeven een beetje haalbaar kan worden. Het is volgens mij niet de bedoeling dat je, omdat je toevallig alleen staan voor de opvoeding, het kind dan maar moet gaan verwaarlozen door ze tot 18u in de opvang te laten omdat je nu eenmaal voltijds moet werken om een beetje rond te komen, en dan om 19u al weer je kind in bed moet steken.

Ik droom van een wereld waarin thuis blijvende ouders worden gevierd voor het belangrijke werk dat ze doen voor de emotionele gezondheid van hun kinderen, nu en in hun toekomst. Geloof me, het komt onze maatschappij ten goede. Dan zijn we van die burn-outs and bore-outs af! Wie weet kort daarna: wereldvrede. Just saying.

Ik droom van een wereld waarin samen met de buurt wordt geleefd. Opvang gedeeld, maaltijden gedeeld, en spullen gedeeld worden. En dat is perfect mogelijk, als we uit dat emotioneel isolement stappen. Dus, ja, weer diezelfde sleutel.

Ik droom van een wereld waarin het niet taboe of schuldgevoel hoeft te zijn als een mama voor haar eigen zelfzorg 2 keer in de week gaat dansen, want, in een wereld vol connectie, en meerdere hechtingsfiguren is het ook geen kwestie meer van een kind bij een “vreemde oppas” achter te laten. Ze zijn immer thuis met een liefdevolle bekende.